خب اونجایی ش قشنگ بود که امروز دقیقا ساعت آخر بالاخره زبونم باز شد و هرچی که لازم بود رو به مدیر محترم گفتم. اونم گفت و در نهایت اینطوری بود که من مقصرم و همون روز باید زنگ میزدم و درموردش باهاش صحبت میکردم. عذرخواهی کرد که درست بهم خبر نداده و توقع داشت منم ازش بابت تشکر اون روز که تازه امروز فهمیده بود متلک بود عذرخواهی کنم. :/

قبول دارم اینکارا مسخره بازیه، حرفه ای نیست، و آدم باید فقط بچسبه به کارش. اما خب خودشون اول غیر حرفه ای رفتار میکنن که اینطوری میشه.

تصمیم گرفتم دیگه کارمند خوب همیشه نگران همه چیز نباشم و فقط اندازه خودم و حقوقم کارکنم.  هرچند بازم احتمالا همون مدل قبل عمل میکنم، نگران همه چیز و به فکر حل همه چیز. یکی نیست بگه چی عایدت میشه بچه؟

راستش به نظرم اون دو روز غصه و ناراحتی کافی بود و امروز از صبح که بیدار شده بودم واقعا همه چی رو به هیچ گرفته بودم و برام مهم نبود دیگه. رها کرده بودم. برای اولین بار به طور واقعی به این جمله رها کن عمل کردم. 

+ میدونستم اگه به خانواده بگم قراره برم سفر مخالفت میکنن، و با اولین اخم بابا، من پشیمون میشم. و باز هم این فرصت رو مثل ارائه مقاله سال پیش از دست میدم. فلذا دیروز قبل هر پشیمانی ای بلیط گرفتم. امشب بهشون گفتم و بابا باهام قهره الان:)

میدونم خیلی سرده، من محافظ کار هم هیچ وقت از این کارا نمیکنم، ولی این بار، با همه چی فرق داره. راستش دیگه نمی‌کشم. ظرفیت یک سال و خورده ای اخیرم تکمیله. نیاز به سبک شدن دارم. 

به رها کردن. و رها شدن از فکر ها.

+ فکر کنم الان نقش دختر بد خونه رو دارم. اما اشکال نداره‌. حداقل این یه بار.

+++ راستش وقتی خودم یه کاری رو کردم، دلم نمیره به منع و سرزنش دیگری بابتش. به خودم میگم وقتی تو خودت قبلا این بلا رو سر فلانی آوردی، با فکر اینکه این الان براش بهتره، به صلاحشه. خیرش رو می‌خوام. 

الان هم که اون داره همین کار رو در حق من می‌کنه من نمیتونم بگم چرا :))))

راستش دو دل بودم، برای رفتن، وقتی با وسایل توی دستم در واحد جدید رو باز کردم و دیدم مدیر عزیزم چه خیانتی در حقم کرده در لحظه وا رفتم، جلوی خودم رو گرفتم گریه نکنم.‌خیلی تلاش کردم. همون لحظه مدیر مالی زنگ زد، اومدم بیرون و یه مدت طولانی باهاش حرف زدم و اونم متعجب بود. یکی از بچه های کارگاه که جلوتر از من رفته بود محل جدید شرکت، همچین نگران ایستاده بود که من برگردم داخل، نمی‌دونم قیافه م چه شکلی بود که ترسیده بود از حالم. فقط می‌دونم آماده دعوا با مدیر بودم، زنگ زدم جواب نداد. زنگ زد، و مکالمه طوری پیش رفت که من گفتم، درست متوجه شدم؟ فلانی میخواد مدیر بشه؟ (من قرار بود بشم). گفت آره. همون لحظه تشکر کردم و قطع کردم. تو ده ثانیه همه چی برام مرد. و همون لحظه همه شک و دو دلی هام تبدیل به یقین شد. جایی که ارزش کارت رو ندونن، ارتقا بسته به عشوه و ناز باشه، خب منم تلافی ش رو در میارم دیگه. 

برگشتم خونه مامان گفت چی شده چشمات سیاهه. 

بد رکب خوردم حقیقتا. 

میدونی، میز و منصب به کسی وفا نمیکنه، هیچ جا، و هیچ وقت، چه برسه توی یه جای کوچیک.

 منتها حس خیانت بهم دست داده. و این بده و اذیتم میکنه.

اگه کسی از بیرون نیومده مدیر شده ، لابد جای دیگه زحمت کشیده و این مزد زحماتشه. اما این کار مدیر من رو توجیه نمیکنه. اون روزی که بهم گفت حکم‌ت رو میزنم، نگاهش کردم، خندیدم گفتم ببین فلانی، من اون روزی که عزیز ترین آدم زندگی م‌ کلی قسم آیه خورد که فلان کار رو در حقت هیچ وقت انجام نمیدم، و یک ماه نشده همون کار رو انجام داد فهمیدم نباید روی حرف کسی حساب کنم و روی حرف شما هم حساب نمیکنم.

دلم میخواد اینا رو بزنم توی صورتش. ولی خیلی با خودم فکر کردم. دیدم فایده نداره. فقط امیدوارم زودتر جای رفتن رو پیدا کنم و خلاص بشم. 

از وقتی اومدم مسکن خوردم و فقط خواب بودم ولی هنوز خوب نشدم:)

من میبینم این عوضی یه مدته هی به من میگه صبور باش، نگو داره برای این چیزا من رو آماده می‌کنه. منتها نمیدونه من تخصصم حذف و خط زدن آدما از زندگی م، در کمتر از ده ثانیه است:))))))))

زیاد غر زدم. فکرکنم کافیه. 

صدای بارون دنیا رو برداشته، منم دارم پس زمینه ش بعد مدت ها سوغاتی رو میزنم. به این فکر میکنم برای اولین بار شاید هیچ کس هیچ کس از (بی حرف پیش اگه خدا بخواد و اتفاقی نیفته) کاری که قراره بکنم و جایی که قراره برم خبر نداره. حتی آفتاب.‌ دیروز بهش گفتم ببین قراره یه جایی برم که خبرش بعدا بهت میرسه و ناراحت نشو. خندم گرفته بود از واکنشش، شبیه واکنش احتمالی مامانم بود. که تو این وضع کجا میخوای جونت رو کف دست بگیری و بری؟ 

راستش حتی الآنم یکم میترسم شاید بعدا هم یکم بترسم. ولی، مگه چند بار فرصتش پیش میاد؟ هیچ کس این روزا نمیدونه دارم چه میکنم، حتی خودم. در واقع بگم هم شاید کسی باور نداشته باشه، یا اهمیت نداشته باشه. یا نمی‌دونم. فقط می‌دونم دلم نمی‌خواد هیچ انرژی منفی ای از کسی بگیرم قبل تموم شدنشون.‌‌ و می‌دونم اگه خدا بخواد و هر کدوم به ثمر برسه بعد باعث رضایت خاطر اول خودم و بعد خانواده میشه.

میشه؟ نمی‌دونم، فقط باید سهم خودم رو انجام بدم و جا نزنم. 

البته امیدوارم.

دکتر داشت می‌گفت هرچند وقت به بار این علائم رو داری و نمی‌دونستم راستش، همیشه برام علتش سوال بود ولی نه انقدری که دکتر تو فکر رفت بهش توجه کنم، بهش میگم خب نتیجه معاینات؟ میگه صبر کن جواب نوار قلبت بیاد :)

خب، من قبلا میترسید، نه؟ من الان اینجوریه که شاید انقدرا هم مهم نباشه نتیجه. نمی‌دونم شایدم مهم باشه و من دارم به خودم امیدواری میدم. 

+ خب فکر کردم به اینکه کمتر سخت بگیرم، البته نه خیلی کمتر، در این حد که به مدیر منابع گفتم تمام تلاش ت رو بکن که من جا به جا بشم لطفا. 

+همین که پاییزه، هوا خنکه و میشه شبا توی تاریکی قدم زد و ‌چایی خورد خیلی خوبه. فقط مشکل اینه که آسمون هم انقدر گرفته که ماه پیدا نیست:))

۱.بارون میاد و هر بار که رعد و برق میزنه، قلبم از ترس میگیره، تا کی قراره از رعد و برق بترسیم‌ الله اعلم. 

۲.یکی از قشنگ ترین صدا ها شاید صدای بارون پاییزی اونم آخر شبه. 

۳.طبیعتاً من وقتی بارون میاد باید شد خزان و تو ای پری کجایی گوش بدم، ولی خب ورد زبونم شده زیر بارونا گمم :)

۴.کی می‌دونه چی میشه؟ نمی‌دونم.